Jakie dokumenty są potrzebne do importu do Wielkiej Brytanii?

Lista dokumentów do importu do Wielkiej Brytanii

Import do Wielkiej Brytanii po Brexicie wymaga przygotowania dokumentów celnych, podatkowych i transportowych. Najprościej podzielić je na dwie grupy: formalności, które trzeba mieć przed rozpoczęciem importu, oraz dokumenty wymagane dla konkretnej wysyłki. W zakresie rejestracji VAT i obsługi PIVA wspiera firmy przedstawiciel podatkowy w Wielkiej Brytanii.

Formalności przed pierwszym importem

Przed pierwszą odprawą firma powinna przygotować:

• numer EORI GB;
• brytyjski numer VAT, czyli UK VAT Number;
• dostęp do rozliczenia PVA, jeśli firma chce odroczyć VAT importowy;
• pełnomocnictwo dla agenta celnego lub spedytora, czyli Power of Attorney;
• ustalenie Incoterms, zwłaszcza jeśli sprzedaż odbywa się w modelu DDP.

Dokumenty dla każdej wysyłki

Dla każdej dostawy do Wielkiej Brytanii zwykle potrzebne są:

• faktura handlowa;
• packing list, czyli lista pakunkowa;
• dokument transportowy: CMR, Air Waybill albo Bill of Lading;
• zgłoszenie celne w CDS i numer MRN;
• dowód pochodzenia, jeżeli chcesz korzystać z preferencyjnych stawek celnych;
• licencje, certyfikaty lub pozwolenia dla towarów regulowanych;
• numer GMR w GVMS, jeżeli transport przechodzi przez porty Ro-Ro lub Eurotunel.

Numer EORI GB: pierwszy warunek odprawy celnej

Numer EORI GB to identyfikator przedsiębiorcy w brytyjskim systemie celnym. Bez niego firma nie może prawidłowo występować jako importer w Wielkiej Brytanii. Jak uzyskać numer EORI, opisuje artykuł numer EORI.

To ważne: numer EORI wydany w kraju Unii Europejskiej nie zastępuje numeru EORI GB. Po Brexicie Wielka Brytania działa w odrębnym systemie celnym, dlatego importer potrzebuje brytyjskiego identyfikatora.

Wniosek o EORI GB składa się online przez HMRC. Numer ten powinien pojawiać się w dokumentach importowych i być przekazany agentowi celnemu przed pierwszą odprawą.

Brytyjski numer VAT i PVA: jak uniknąć blokady gotówki na granicy

Brytyjski numer VAT, czyli UK VAT Number, jest szczególnie ważny, gdy firma sprzedaje towary do klienta w Wielkiej Brytanii w modelu DDP. W takim układzie sprzedawca bierze na siebie import, cło, VAT i formalności do momentu dostarczenia towaru do odbiorcy. Jak uzyskać numer VAT UK, opisuje artykuł numer VAT w Wielkiej Brytanii.

Rejestracja VAT w Wielkiej Brytanii umożliwia korzystanie z PVA, czyli Postponed VAT Accounting. Mechanizm PVA pozwala wykazać VAT importowy w brytyjskiej deklaracji VAT zamiast płacić go fizycznie przy odprawie. Mechanizm ten szczegółowo wyjaśnia artykuł PIVA Wielka Brytania.

Bez PVA firma może być zmuszona do zapłaty VAT importowego przy wejściu towaru do Wielkiej Brytanii. Standardowa stawka VAT UK wynosi 20 %, więc przy większych dostawach oznacza to realne obciążenie płynności.

Faktura handlowa: najważniejszy dokument importowy

Faktura handlowa jest podstawą wyceny celnej towaru. Na jej podstawie HMRC i agent celny ustalają wartość importu, należności celne oraz VAT.

Dobra faktura handlowa powinna zawierać:

• dane sprzedawcy i nabywcy;
• numer i datę faktury;
• szczegółowy opis towarów;
• kod HS dla każdego produktu;
• ilość, wartość jednostkową i wartość całkowitą;
• walutę transakcji;
• Incoterm, na przykład DDP lub DAP;
• kraj pochodzenia towarów;
• numer EORI GB importera;
• brytyjski numer VAT, jeśli dotyczy;
• warunki płatności i dostawy.

Najczęstszy problem to zbyt ogólny opis towaru. Opisy typu „części”, „akcesoria” albo „towary promocyjne” zwiększają ryzyko kontroli, ponieważ nie pozwalają poprawnie ustalić klasyfikacji celnej.

Packing list: co dokładnie znajduje się w przesyłce

Packing list, czyli lista pakunkowa, opisuje fizyczną zawartość przesyłki. Nie zastępuje faktury, ale pozwala przewoźnikowi, agentowi celnemu i organom kontroli sprawdzić, co znajduje się w poszczególnych kartonach, paletach lub kontenerach.

Packing list powinna wskazywać:

• liczbę opakowań;
• wagę netto i brutto;
• wymiary przesyłek;
• zawartość każdego opakowania;
• oznaczenia kartonów, palet lub kontenera;
• powiązanie z fakturą handlową.

Dokument transportowy: CMR, AWB albo Bill of Lading

Dokument transportowy potwierdza przewóz towaru i zależy od środka transportu.

Najczęściej spotykane dokumenty to:

• CMR dla transportu drogowego;
• Air Waybill, czyli AWB, dla transportu lotniczego;
• Bill of Lading, czyli konosament, dla transportu morskiego.

W handlu między Unią Europejską a Wielką Brytanią bardzo często używa się transportu drogowego, dlatego CMR pojawia się przy wielu operacjach importowych. Dokument musi być spójny z fakturą, packing listą i zgłoszeniem celnym.

Zgłoszenie celne CDS i numer MRN

Import do Wielkiej Brytanii wymaga zgłoszenia celnego w systemie CDS, czyli Customs Declaration Service. W większości przypadków zgłoszenie przygotowuje agent celny lub spedytor działający w imieniu importera.

Po przyjęciu zgłoszenia powstaje MRN, czyli Movement Reference Number. To numer referencyjny odprawy celnej. Pozwala śledzić status zgłoszenia i potwierdza, że deklaracja została zarejestrowana w systemie.

Importer powinien upewnić się, że agent celny ma komplet danych przed przyjazdem towaru do granicy: kod HS, wartość, kraj pochodzenia, Incoterm, numery EORI i VAT, dokumenty transportowe oraz informacje o licencjach, jeśli są wymagane.

Dowód pochodzenia: kiedy można uniknąć cła

Umowa handlowa między Unią Europejską a Wielką Brytanią pozwala w wielu przypadkach zastosować zerowe cło dla towarów o preferencyjnym pochodzeniu. Nie oznacza to jednak, że każdy towar wysłany z UE automatycznie korzysta z preferencji.

Potrzebny jest dowód pochodzenia. Najczęściej jest to oświadczenie o pochodzeniu umieszczone na fakturze handlowej lub innym dokumencie handlowym.

Trzeba odróżnić kraj wysyłki od kraju pochodzenia. Towar wysłany z magazynu w Polsce nie zawsze ma preferencyjne pochodzenie unijne. Jeżeli został wcześniej wyprodukowany poza UE i tylko magazynowany w Polsce, preferencja celna może nie przysługiwać.

Licencje i certyfikaty: kiedy standardowa dokumentacja nie wystarczy

Niektóre towary wymagają dodatkowych pozwoleń, licencji albo certyfikatów. Dotyczy to między innymi produktów sanitarnych, żywności, alkoholu, wyrobów chemicznych, produktów pochodzenia zwierzęcego, leków, kosmetyków lub towarów podlegających ograniczeniom.

Punktem startowym jest zawsze kod HS. To on pozwala ustalić, czy dla danego produktu obowiązują dodatkowe środki kontroli przy imporcie do Wielkiej Brytanii.

DDP, Power of Attorney i odpowiedzialność importera

Przy sprzedaży DDP sprzedawca odpowiada za dostarczenie towaru do klienta wraz z opłaceniem lub rozliczeniem należności importowych. Dla klienta końcowego to wygodne. Dla sprzedawcy oznacza to pełną odpowiedzialność za odprawę importową w Wielkiej Brytanii.

Jeżeli nie wykonujesz zgłoszeń samodzielnie, agent celny potrzebuje pełnomocnictwa, czyli Power of Attorney. Ten dokument pozwala mu składać zgłoszenia w Twoim imieniu, komunikować się z HMRC i obsługiwać odprawę.

W modelu DDP brak pełnomocnictwa, numeru EORI GB lub numeru VAT może zatrzymać cały proces. Towar może dotrzeć do granicy, ale nie zostanie skutecznie odprawiony.

GVMS i GMR: dokumenty dla transportu Ro-Ro

GVMS, czyli Goods Vehicle Movement Service, to brytyjski system używany przy wielu przewozach Ro-Ro, w tym przez promy i Eurotunel. Przewoźnik lub operator logistyczny łączy w nim informacje o zgłoszeniach celnych i generuje GMR, czyli Goods Movement Reference.

GMR jest kodem referencyjnym potrzebnym do przejazdu przez określone porty. Bez niego pojazd może nie zostać dopuszczony do odprawy portowej lub wejścia na prom.

Dla importera oznacza to jedno: dokumenty celne muszą być gotowe odpowiednio wcześniej, aby przewoźnik mógł wygenerować GMR przed przyjazdem do terminala. Zasady VAT importowego opisuje nasza VAT w Wielkiej Brytanii.